Voor een stevige broekriem kies je leer met een dikte van 3,0 - 4,0 mm. Voor tassenriemen volstaat een dikte van 2,0 - 3,0 mm, terwijl verfijnde horlogebandjes worden gemaakt van leer van 1,5 - 2,0 mm (vaak door twee lagen samen te voegen). De beste keuze is plantaardig gelooid leer.
Het maken van een leren riem is vaak een van de eerste projecten voor wie begint met leerbewerking. Het lijkt een eenvoudig karwei: je snijdt een rechte strook af, bevestigt een gesp en slaat een paar gaten. Toch hangt het succes van dit project vrijwel volledig af van het juiste materiaal. Een riem is een lederwaren-onderdeel dat zwaar op de proef wordt gesteld: constante trekkracht, buiging op steeds dezelfde plek (bij de gesp) en wrijving. Kies je de verkeerde leerdikte of het verkeerde type leer, dan zal de riem snel vervormen, uitrekken als elastiek of zelfs scheuren. Het begrijpen van de technische eigenschappen van [rundleer (volnerf)](/collections/skory-garbowane-roslinnie) voor deze toepassing is essentieel voor een resultaat dat tientallen jaren meegaat.
Een solide basis: Riemen voor broeken en zwaardere lederwaren
Een klassieke herenriem (zeker voor een jeans) moet oersterk zijn. Voor zo'n project kies je leer met een dikte van 3,0 tot 4,0 mm. Deze dikte zorgt ervoor dat het materiaal niet snel vervormt onder spanning. Ook het type looiing en het specifieke deel van de huid zijn hierbij cruciaal. Voor riemen gebruik je uitsluitend [plantaardig gelooid leer](/collections/skory-garbowane-roslinnie), specifiek de schouders (shoulder) of het croupon (bend). De vezels in deze delen zijn het dichtst en lopen in de lengterichting, waardoor de gesneden strook niet uitrekt. Het gebruik van soepel chroomgelooid leer of goedkope buikdelen (belly) van dezelfde dikte is een veelgemaakte fout: zo'n riem rekt na een maand dragen al snel enkele centimeters uit.
Maak je een geklede riem voor een pantalon, dan kun je mikken op de ondergrens van dit bereik: ca. 3,0 mm. Een te dikke riem (bijvoorbeeld 4,5 mm) oogt lomp in de fijne lussen van een pantalon. Goed om te weten: dik plantaardig gelooid leer leent zich uitstekend voor een strakke randafwerking (polijsten) en behandeling van de vleeszijde met [Tokonole](/collections/tokonole), wat de randen en de achterkant een professionele uitstraling geeft.
Riemen voor tassen en lichtere accessoires
Voor schouderbanden van tassen, posttassen of camera's gelden heel andere regels. Hier zijn de krachten anders verdeeld en moet de riem comfortabel over de schouder vallen. Zou je hier stug tuigleer van 4,0 mm gebruiken, dan zit de schouderband stijf en oncomfortabel. De ideale dikte hiervoor ligt tussen de 2,0 en 3,0 mm. Dit materiaal behoudt voldoende treksterkte, maar is soepel genoeg om mee te bewegen met het lichaam.
Bij tassen wordt vaak gekozen voor het op elkaar naaien van twee dunnere lagen leer (bijvoorbeeld twee stroken van 1,2 mm of 1,5 mm). Zo'n constructie, doorgestikt met een handmatige zadelmakerssteek (saddle stitch met gewaxt garen zoals Slam of Vinymo MBT) langs de randen, is oersterk. Bovendien werk je zo de vleeszijde weg en ontstaat er aan beide kanten een mooie nerfzijde. Dit vergt wel aanzienlijk meer tijd en precisiewerk bij het stikken.
Precisie in het klein: Horlogebandjes
Horlogebandjes vormen de meest veeleisende categorie. Hier werk je op de millimeter nauwkeurig. De dikte van een afgewerkt horlogebandje ligt meestal tussen de 2,0 en 3,5 mm, maar dit wordt zelden uit één laag gemaakt. Een standaard horlogebandje bestaat uit een bovenlaag (nerfleer), een zachte, zweetbestendige voering en eventueel een tussenlaag (versteviging). Voor de buitenzijde gebruik je dun, soepel leer van 1,0 - 1,5 mm dik (vaak exotisch leer of hoogwaardig kalfsleer).
De voering heeft idealiter een dikte van ca. 0,8 - 1,0 mm. De randen moeten uiterst precies worden uitgedund (schalmen/skiven), zodat het bandje na het naaien (bijvoorbeeld met dun Vinymo MBT garen) soepel tussen de bandaanzet en om de pushpins van de horlogekast past. Een horlogebandje maken uit één stuk stug leer van 3,0 mm werkt niet: het vormt zich niet om de pols en ziet er grof uit. Het afstemmen van de juiste leerdikte op jouw project maakt het verschil tussen knutselwerk en echt vakmanschap.
